دل و مغز

امروز بعد از مدتها فرصتی پیش اومد تا یک وبگردی درست و حسابی داشته باشم.

رفتم توی آرشیو وبلاگم - از توی کامنتها - وبلاگهایی رو که خیلی وقت بود گم کرده بودم ، دوباره پیدا کردم و سری بهشون زدم. بعضیهاشون تعطیل بود و بعضیهاشون هنوز به روز میشدند. توی این گشت و گزار ، چند تا وبلاگ جدید هم پیدا کردم و خوندم.

و اما نکته : ما ایرانیها قلبمون خیلی بزرگتر از مغزمونه ! ( گفتم ایرانیها ، به این خاطر که از غیر ایرانیها خیلی خبر ندارم )

حالا چرا ؟! عرض میکنم

این دو تا وبلاگ رو با هم مقایسه کنید :

مقالات سیاسی و اجتماعی و یادداشتهای دختر دستفروش مترو

البته گفته باشم که اصلا نمیخوام بگم کدوم خوبه و کدوم بد. یا کی درست میگه کی غلط. چون اصلا قابل مقایسه نیستند. اصلا جنسشون با هم فرق داره.

اما ؛ جناب آقای ممیزی از سال 1382 شروع کرده به نوشتن ( به سبک خودش ) . از روزی یک کامنت داشته تا الان که رسیده به حداکثر 50 تا (ولی اغلب همون 20-25 تا کامنت رو داره ). البته حداکثر بازدید رو که نگاه کردم به 264 بازدید رسیده. ( به تفاوت بازدید و کامنت توجه داشته باشید ) در یک ماه اخیر ، میانگین بازدید 105 مرتبه بوده.

حالا نگاهی کنیم به آمار دختر دستفروش : دقیقا 6 ماهه که شروع به کار کرده. بیشترین کامنت 130 عدد ! بیشترین بازدید 718 مرتبه ! و میانگین بازدید در یک ماه اخیر شده 180 مرتبه. ایشون هم از روزی 3-4 تا کامنت شروع کرده.

البته به طرق دیگه هم میشه آمار رو مقایسه کرد. فاکتورهایی دیگه ای رو هم میشه دخیل دونست. اما اصل قضیه سر جای خودشه.

حالا شما بنشینید و وبلاگهایی که کمابیش بهشون سر میزنید رو با هم مقایسه کنید. اونهایی که قلبی و احساسی هستند ؛ با اونهایی که مغزی و فکری هستند. به همین نتبجه میرسید:

ما ایرانیها ، دلهایی بسیار بزرگتر از مغز داریم.

و یک نتیجه گیری دیگه هم شاید بشه کرد :

زبان ما ایرانیها ، بیشتر به دلمون وصله تا به مغزمون.

باز هم از انجام مقایسه معذرت خواهی میکنم و تکرار میکنم که اصلا قصد جهت گیری ندارم.

لبخند

بسیاری  از مردم كتاب "شاهزاده كوچولو " اثر اگزوپری " را می شناسند. اما شاید همه ندانند كه او خلبان جنگی بود و با نازیها جنگید وكشته شد . قبل از شروع جنگ جهانی دوم اگزوپری در اسپانیا با دیكتاتوری فرانكو می جنگید .   او  تجربه های حیرت آور  خود را در مجموعه ا ی به نام لبخند گرد آوری كرده است . در یكی از خاطراتش می نویسد كه او را اسیر كردند و به زندان انداختند او كه از روی رفتارهای خشونت آمیز نگهبانها حدس زده بود كه روز بعد   اعدامش خواهند كرد مینویسد :"  مطمئن بودم كه مرا اعدام خواهند كرد به همین دلیل بشدت نگران بودم . جیبهایم را گشتم تا شاید سیگاری پیدا كنم كه از زیر دست آنها كه حسابی لباسهایم را گشته بودند  در رفته باشد یكی پیدا كردم وبا دست های لرزان آن را به لبهایم گذاشتم ولی كبریت نداشتم . از میان نرده ها به زندانبانم نگاه كردم . او حتی نگاهی هم به من نینداخت درست مانند یك مجسمه آنجا  ایستاده بود .   فریاد زدم "هی رفیق  كبریت داری؟ "  به من نگاه كرد شانه هایش را بالا انداخت وبه طرفم آمد .   نزدیك تر كه آمد  و كبریتش را روشن كرد  بی اختیار نگاهش به نگاه من دوخته شد .لبخند زدم ونمی دانم چرا؟ شاید از شدت اضطراب،   شاید به خاطر این كه خیلی به او نزدیك بودم و نمی توانستم  لبخند نزنم . در هر حال لبخند زدم وانگار نوری فاصله بین دلهای ما را پر كرد میدانستم كه او به هیچ وجه چنین چیزی را نمیخواهد ....ولی گرمای لبخند من از میله ها گذشت وبه او رسید و روی لبهای او هم لبخند شكفت . سیگارم را روشن كرد ولی نرفت و همانجا ایستاد   مستقیم در چشمهایم نگاه كرد و لبخند زد  من حالا با علم به اینكه او نه یك نگهبان زندان كه یك انسان است به او لبخند زدم نگاه او حال و هوای دیگری پیدا كرده بود .

پرسید: " بچه داری؟ " با دستهای لرزان كیف پولم را بیرون آوردم وعكس اعضای خانواده ام را   به او نشان دادم وگفتم :" اره ایناهاش " او هم عكس بچه هایش را به من نشان داد و درباره نقشه ها و آرزوهایی كه برای آنها داشت برایم صحبت كرد. اشك به چشمهایم هجوم آورد . گفتم كه می ترسم دیگر هرگز خانواده ام را نبینم.. دیگر نبینم كه بچه هایم چطور بزرگ می شوند . چشم های او هم پر از اشك شدند. ناگهان بی آنكه كه حرفی بزند . قفل در سلول مرا باز كرد ومرا بیرون برد. بعد هم مرا بیرون زندان و جاده پشتی آن كه به شهر منتهی می شد هدایت كرد نزدیك شهر كه رسیدیم تنهایم گذاشت و برگشت بی آنكه كلمه ای حرف بزند.                  

یك لبخند زندگی مرا نجات داد

بله لبخند بدون برنامه ریزی بدون حسابگری-لبخندی طبیعی-زیباترین پل ارتباطی آدم هاست

ما  لایه هایی را برای حفاظت از خود می سازیم . لایه مدارج علمی و مدارك دانشگاهی ، لایه موقعیت شغلی و این كه دوست داریم ما را آن گونه ببینند كه نیستیم .   زیر همه این لایه ها  من حقیقی و ارزشمند نهفته است.  من ترسی ندارم از این كه آن را روح بنامم . من ایمان دارم كه روح انسان ها است كه با یكدیگر ارتباط برقرار می كنند و این روح ها با یكدیگر هیچ خصومتی ندارد. متاسفانه روح ما در زیر لایه هایی ،ساخته و پرداخته خود ما كه در ساخته شدنشان دقت هولناكی هم به خرج می دهیم ،ما را از یكدیگر جدا می سازند و بین ما فاصله هایی را پدید می آورند وسبب تنهایی و انزوای ما می شوند." 

داستان اگزوپری داستان لحظه جادویی پیوند دو روح است آدمی به هنگام عاشق شدن ونگاه كردن  به یك نوزاد این پیوند روحانی را احساس می كند. وقتی كودكی را می بینیم چرا لبخند می زنیم؟ چون انسانی را پیش روی خود می بینیم كه هیچ یك از لایه هایی را كه نام بردیم   روی من طبیعی خود نكشیده است و با همه وجود خود و بی هیچ شائبه ای به ما لبخند می زند و آن روح كودكانه درون ماست كه در واقع به لبخند او پاسخ می دهد.

نقل از یک ایمیل